De Zeedijk wordt gezien als een belangrijke schakel tussen het werelderfgoed Waddenzee en de het vaste land. Het ontwerpen van een paar beleefplekken op deze Zeedijk lijkt simpel, maar is in realiteit enorm complex. Want zet je iets op de dijk. Dan kom je aan de dijk. En kom je aan de dijk, dan kom je aan niet alleen aan een primaire waterkering, dan kom je aan emoties.

De dijk die is van ons. Alleen het gevoel wat we daar bij hebben kan heel verschillend zijn. Velen kijken naar de dijk en voelen, met de wetenschap dat we nabij zeeniveau leven, zich er veilig door. Omdat de dijk ons beschermt tegen het buitenwater; de zee. Terwijl anderen zich door de dijk voelen opgesloten, omdat de dijk ons het zicht op de zee en de verbinding met de natuur heeft afgenomen.

Wat ook onderwerp van discussie is, is de huidige verschijningsvorm, of te wel het uiterlijk van de dijk. De lange groene horizontale lijn in het landschap wordt door de ene groep als erg saai ervaren. Ze noemen het groen; grasfalt en pleiten voor meer biodiversiteit. Terwijl een ander het zo’n krachtig statement vind dat zelfs een grazend schaap al als verstoring wordt gezien. Anno nu staan de waterschappen voor een nieuwe uitdaging omdat de dijken alweer niet meer voldoen aan de wettelijke veiligheidseisen. De vraag is: wat wordt nu de verschijningsvorm?

En dat terwijl de dijk in zijn huidige vorm nog geen 50 jaar oud is. Sterker nog tot in de jaren 90 is er nog gewerkt aan deze dijk: de grote groene barrière. Op topografische kaarten uit de jaren 60 en 70 kun je zien hoe de dijk er toen uitzag. Een plek waar veel al vissers woonden in kleine dijkhuisjes met een schildkap. Er stonden ook schuurtjes op de dijk. En er graasde vee. Een dijk die gebruikt werd voor meerdere doeleinden: een multifunctionele verhoging in het landschap.

Maar waar is al die bebouwing gebleven na de laatste dijkverhoging? Is de dijk er gewoon overheen gelegd? Net als de lava Pompeii begroef? Is de dijk nog een soort schatkamer vol spannende verhalen? Of is er niets bewaard gebleven? Deze en nog veel meer vragen hebben als inspiratie gediend voor het ontwerp van de beleefplekken op de dijk. Hoewel iedere plek zijn eigen verhaal heeft is er gekozen voor één uniforme vorm. Een weersbestendige krachtige vorm met stopkracht. Refererend aan de schildkappen van de verdwenen huisjes.

Het 5 meter lange object wordt iedere keer geplaatst op de kruin van de dijk zodat er zicht is over zowel het land als de zee. De vormgeving kent hoekjes zodat er altijd wel een plekjes is waar beschutting is voor de wind. De zitplaatsen zijn niet alleen rustplekken maar ook geschikt om vogels te spotten, omdat de hoge rugleuning silhouetvorming voorkomt. Daarnaast is er, in de vorm van een lessenaar, in elke bank een informatiepaneel geïntegreerd, met voor die locatie specifieke informatie.

foto 3:  Wytse Kamsma

foto 4: Gosse Palma